کوچه پس کوچه

یه دنیا غم

یه دنیا دلشوره

به هر حال زندگی و همین خاطراتش

دیروز که فهمیدم واسه سربازی افتادم 05 کرمان خیلی بهم ریختم

دیشبم کلی گریه کردم اما نه واسه خدمت ، واسه اینکه تو بدترین شرایط این خبر بهم رسید

می دونی آدم وقتی بیوفته تو سرازیری بد شانسی پشت هم واسش بد میاد

اما من مطمئنم که میتونم از پس همه چیز بر بیام و ترمز نبرم

چیزی که واسه من خیلی زیباست اینه که خدا بعضی وقتا راه زندگی رو واسه ما کاملا عوض میکنه

کی فکرشو میکرد پژمان وزیری درسو ادامه نده  ، بعد کاملا گوشه گیر بشه و اتفاقات عجیب و غریب بیوفته تو زندگیش و دقیقا تو همین میون بره سربازی اونم کجا 05 .

خدایا شکرت که حکمتی داری نا منتها 

میدونم این آخر کار نیست اما شروع جالبی

به امید دیدار

ای کاش نمی گویم دیگر

تمام دوستت دارم ها را به یک حرف ارزان فروخت

میلاد نزدیک است و فراغ نزدیکتر

دیگر به آسمان یک رنگ هم اعتمادی ندارم

دیگر به روز های با هم بودن اعتقادی ندارم

دیگر برای با او بودن دنبال بهانه نمی گردم

دیگر منتظرش نخواهم ماند

آرزویش روزهای آفتابی ست و سلامش پر از لبخند

دلش به زلالی آب و چشمانش به زیبایی آسمان

رویایش با من بودن و افکارش پروانه ای

او در آستینش گوهری از محبت دارد و

بر پیشانی خود نشانی از سپیده ی صبح

دلش به یاد من می تپد و من نیز

هر صبح به عشق گل رویش چشم می گشایم

با صدای دلنشینش از خواب برمی خیزم و

با نغمه لالایی های فرشته گونه اش چشم می بندم

به یاد او می خوابم به عشق او نفس می کشم و به امید او زنده هستم و

تنها او را دوست می دارم   1E+030

حتی برای ترحـــم هم دیگر فرصتی نیست ای عزیز جان من

آری گلی شکفت گلی زیبا اما بی بو

گلی خوشرنگ اما سرد

گلی خیالی که فقط نامش گل است و  تنها دورنمایش نصیب ما می شود

***

آرزو دارم که به آسمان بپیوندم

آرزو دارم ستاره ای باشم که شب به شب یاد و خاطره ی عشقی زیبا را به تصویر کشم

آرزو دارم همرنگ مهتاب گردم تا به ظلمت شب نوری عرفانی بخشم.

آرزو دارم سیمرغ قله قاف عطار شوم یا که دانه های انار شعر سهراب

ای کاش که ما باده ی خیام بودیم یا که صورت گر نقاش

ای کاش که رند و خراباتی و دیوانه ومست

 شیرینی آن شاخه نبات حضرت حافظ شیراز

ای کاش که باب ثالث گلواژه های سعدی شیرین بیان

یا که گل شاخه ای از بوستان منثورش

اما افسوس صد افسوس که ما در قفس مرغ سحر ناله کنانیم و تنها بهار است داغ دل ما را می داند و بس

و دو صد افسوس که نوای نی به گوشمان نمی رسد اما جدایی های مثنوی را به سادگی لمس می کنیم

و باز هم افسوس که نام و نشانمان پژمان است و پیاممان خزان است و کلامان ناتمام و زبانمان ناتوان.

نمی دانی که چه آشفته حالم و چگونه بر گونه هایم دانه های اشک سرازیرند

چند سالی ست نگاهم به در است تا که تو باز آیی

شاید که تو ای یار چو نسیم سحری با طرب و ناز آیی

بر چهره غم زده ام بنگر که سمبل نامم شده و حزن را ببین که چطور همسانیش را با پژمان نمایان کرده

آری منم آن بی کس و تنها که فقط خانه بدوشی ست سرایش

و

فقط غصه و درد است دوایش

و

فقط ذکر تو می کرد شب و روز 

و

به جز نام تو نیست بر لب خشک و صدایش

باز هم میگویم دوستت دارم هرچند که جفا می کنی آخر.

از چی و از کی٬نمی دونم            فقط میدونم که آدما از آدما زود سیر میشن

امشب  شب سرد و بی خاطره نیست -- امشب از اون شباس که پایه ی همه چی هستم

چند وقتیه هوس یه پنج سیری عرق کردم بد رقم

ای بابا گذشت - دیگه گذشت اون زمونا که با مسعود میشتیم پای پیاله

به قول معروف دیگه یادمون رفته کیشمیش چه مزه ی بود و گندم چه رنگی

امشبم کم کم میگذره فردا می شه کی فردا رو دیده---شاید یه چیزی شد -شاید هم نه

اینم از پست این دفه

نه عشقی بود نه شاعرانه --- خودمونی خودمونی بود.

<به قول بچه بامرامای محل به فرما تیلیت>

آنگاه که از آشفتگی به بی راهه ها سر می زدم

                                                                     و آنگاه که دست به آسمان بر آوردم به سوی آسمان

                                                       ****************

از خدای خود خواستم تا به من مهر ورزد و از زیبایی های هستی قطره ای به من ببخشد

دیری نپایید که خداوند بهترین و زیباترین فرشته ی هفت آسمان را به من هدیه کرد

دنیای با تو بودن دنیای ناشناسه
وقتی نگین چشمات لبریز التماسه
با اون لبای بسته حرفای تازه داری
خوندم من از نگاهت انگار دوسم نداری

آتیش نزن به جونم
خودت با من می سوزی
یادت باشه عزیزم
دوستم داشتی یه روزی

دنیای با تو بودن اگرچه زندگیمه
اما به پات نشستن از روی سادگیمه
چشمام اگه یه روزی نخواد تورو ببینه
بهتر که تا قیامت در انتظار بشینه

آتیش نزن به جونم
خودت با من می سوزی
یادت باشه عزیزم
دوستم داشتی یه روزی

ای کاش دوستت  نداشتم ٬ ای کاش دلم برایت تنگ نمی شد.

ای کاش همیشه تو را داشتم٬ لااقل آرام شبهایم بودی٬

مونس روزهای پر غمم بودی.

هیچوقت تمام حرفهایم را با تو نگفتم٬

هیچگاه به خود اجازه ندادم که موجب رنجشت شوم.

تو لطیف تر از آنی که سنگ صبور غمهایم باشی.

تو تمام وجودم ٬ قطره قطره هستیم و نابترین

هدیه خداوندی

خيلي سخته که بغض داشته باشي ، اما نخواي کسي

بفهمه ... خيلي سخته که عزيزترين کست ازت بخواد

 فراموشش کني ... خيلي سخته که سالگرد آشنايي با

 عشقت رو بدون حضور خودش جشن بگيري ... خيلي

 سخته که روز تولدت ، همه بهت تبريک بگن ، جز اوني

 که فکر مي کني به خاطرش زنده اي ... خيلي سخته

 که غرورت رو به خاطر يه نفر بشکني ، بعد بفهمي

دوست نداره ... خيلي سخته که همه چيزت رو به خاطر

 يه نفر از دست بدي ، اما اون بگه :

ديگه نمي خوامت

من ندانستم از اول که تو بی مهر و وفایی
عهد نابستن از آن به که ببندی و نپایی
دوستان عیب کنندم که چرا دل به تو دادم؟
باید اول به تو گفتن که چنین خوب چرایی
شمع را باید از این خانه بره در بردن و کشتن
تا به همسایه نگوید که تو در خانه مایی
پرده بردار که بیگانه خود این روی نبیند
تو بزرگی و در آیینه کوچک ننمایی
عشق و درویشی و انگشت نمایی و ملامت
همه سهل است تحمل نکنم بار جدایی
روز صحرا و سماع است و لب جوی و تماشا
در همه شهر دلی ماند که دیگر نربایی؟
گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم
چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی
آن نه خال است و زنخدان و سر زلف پریشان
که دل اهل نظر برد که سری است خدایی

khob khoshhalm tonesam vaast cheze benevesam

be harahal omidavarm to har karet movagh bashi

be ghole khodet cheshmaha ra bayd shost

ghorbonet  bay

The End

حسی شبیه دوست داشتن ـ شاید هم حسی مثل دلواپسی

هر چه که بود - مرا همانند یک برگ خشک از جا بلند کرد

اولین بار که با تو بودن را لمس می کردم - برای باتو بودن از خدایم

تشکر کردم.

با تو بودن برای من چون یک خواب بود اما .....!!!

تقدیم به تو

بهار سر آمد و عطر شکوفه ها  - سبزی درختان و صدای چهچه بلبلان را با خود آورد

اما آنچه را که من نیازم گرمی بوسه های توست .

امروز نیز همچو دیروز ها گذشت - گذشت بی تو - بی صدا - سرد و بی بهار

فردا خواهد آمد --  روز ۱۳ فروردین

فردا هم می گذرد ======> بی تو

<<<ذکر همیشگی :::: دوستت دارم:::>>>

سلامی به گرمی...

با سلام و عرض تبریک به مناسبت

سال نو و آرزوی مووفقیت

روزافزون همه شما

۳ سال از تولد دوباره من می گذرد

اما بدون او.........

باز تنهاترینم و هیچکس برایم

شاخه گل آرزوهاراهدیه نمی آورد

باز هم عاشق ترینم اما...

امسال نیز گذشت

                                ای آسمان باریدن کار من است امروز اما ابری در من نیست

عشق را در یک کلام معنی می کند دختــــــــرک کنـــــــــــار پنچره

                                با شاخه گلی سرخ مرا فرا می خواند عســــــــــــل بانوی من

امروز که گذشت با تو اما سخت- حتی سختی خاطره ها زیباست

                                زیبا مثل آب شدن برف ها و مثل گریستن گل یخ در پایان سرما

                    این هم امروز که دیروز نگرانش بودیم

                                   همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

                                  شدم آن عاشق دیوانه که بودم

در نهانخانه جانم گل یاد تو درخشید

باغ صد خاطره خندید

عطر صد خاطره پیچید

یادم اید که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم

پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

من همه محو تماشای نگاهت

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دلداده به آواز شباهنگ

یادم آید تو به من گفتی :

از این عشق حذز کن!

لحظه ای چند بر این آب نظر کن

آب آیینه عشق گذران است

تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است

باش فردا که دلت باد گران است!

تا فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن

با تو گفتم حذر از عشق ندانم

سفر از پیش تو هرگز نتوانم

نتوانم

روز اول که دل من به تمنای تو پر زد

چون کبوتر لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدی

من نه رمیدم نه گسستم

باز گفتم که تو صیادی و من آهوی دشتم

تا به دام تو درافتم همه جا گشتم و گشتم

"حذر از عشق؟" ندانم

نتوانم

اشکی از شاخه فرو ریخت

مرغ شب ناله تلخی زد و بگریخت....

اشک در چشم تو لرزید

ماه بر عشق تو خندید

یادم آید که دگر از تو جوابی نشنیدم

پای در دامن اندوه کشیم

نگسستم نرمیدم

رفت در ظلمت غم آن شب و شبهای دگر هم

نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم

نکنی دیگر از آن کوچه گذر هم....

بی تو اما

   به چه حالی من از آن کوچه گذشتم

سخنی از زبان فریدون مشیری

بهارم دخترم از خواب برخيز

شكر خندي  بزن و شوري برانگيز

گل اقبال من اي غنچه ي  ناز

بهار آمد تو هم با او بياميز

***

سلامی دوباره به تو نازترين فرشته آسمان و تو ای شيرين تر از

رويای شبانه از برای تو مينويسم آری تو ،تو که از من گريزانی

و هردم بيشتر به من نزديک می شوی . به تو ميرسم من

از برای تو سرودن و از برای تو چشم را گوشدن و از برای

تو سر بر بالين شب نهادن،هرچند مدتی ست که بی خوابی

تنها رفيق لحظاتم شده و جز اشک برگونه هايم کسی بوسه نميزند.

شب عاشقان بیدل چه شب دراز باشد
تو بیا کز اول شب در صبح باز باشد...

شب یلداست؛ چه شبی است نازدانه! شب فال...
***
حضور خلوت انس است و دوستان جمع‌اند...
سعدی که رندانه؛ مولانا که پاکبازانه؛ حافظ که عارفانه؛ و من نیز خلواره... عاشقیم!
دوست خوبی است حافظ که این فال را برایم می‌سراید:

دلا بسوز که سوز تو کارها بکند
نیاز نیم شبی دفع صد بلا بکند

عتاب یار پری چهره عاشقانه بکش
که یک کرشمه تلافی صد جفا بکند

ز ملک تا ملکوتش حجاب بردارند
هر آن‌که خدمت جام جهان‌نما بکند

طبیب عشق مسیحا دمست و مشفق لیک
چو درد در تو نبیند که را دوا بکند

تو با خدای خود انداز کار و دل خوش دار
که رحم اگر نکند مدعی خدا بکند

ز بخت خفته ملولم بود که بیداری
به وقت فاتحه صبح یک دعا بکند

بسوخت حافظ و بویی به زلف یار نبرد
مگر دلالت این دولتش صبا بکند

و باز شاهد زیرکانه‌ی حافظ...
مرا به رندی و عشق آن فضول عیب کند
که اعتراض بر اسرار علم غیب کند

کمال سر محبت ببین نه نقص گناه
که هر که بی‌هنر افتد نظر به عیب کند

باز یک شب یلدای دیگر را پشت سر گذاشتم

اما بدون تو --<<<<عزیز جان من>>>>--

برخيز و ببين ای عاشق که به انتظار چه نشسته اي بيهوده

آری
آشنایی دوباره سلام بر عشق

ای دوست برگرد - برگرد تا با تو جان تازه بگیرم - تا پر بکشم تا از اینجا بروم

برگرد که به به تو محتاجم .

دوستتدارم ها با تو جان میگیرند با آغاز می کنند شاعران دلسوخته غمنامه یشان را ...

چشمهایم به راه است هنوز<<<<<>>>>> ای عزیز جان من

  <<<<<<من برای با تو بودن یک ترانه می خواهم>>>>>>

            من از نهایت شب حرف می زنم

                                                         من از نهایت تاریکی

           و از نهایت شب حرف می زنم

                                                      اگر به خانه من آمدی برای من ای مهربان چراغ بیار

                         و یک دریچه ای که از آن  

                                              به ازدحام کوچه خوشبخت بنگرم

                                                                           فروغ فرخزاد